Mirdêsî Aşireti’nin ileri gelenlerinden olan babası Sebrî Begê Hozî Mirdêsan’ı 11 yaşında kaybeden şair, amcası, Kürt vatanperverlerden Şukrî Begê Mirdêsî’nin yanında büyür ve ilk eğitimini ondan alır. 16 yaşında evlenen şair, 1922′de Rüştiye Okulu’nu bitirir.Şeyh Said isyanına ailesi ile birlikte katılır ve bu süreçte birkaç kez tutuklanır. Amcaları Şukrî ve Nûrî’nin Diyarbakır’da asılmaları üzerine arkadaşlarıyla birlikte silahlı bir mücadele başlatır. Bastığı karakollardan aldığı silahlarla güçlense de birkaç ay sonra Adıyaman’da yakalanır ve bir yıldan fazla cezaevinde kalır.

Malatya’da askerî mahkeme tarafından yargılanması ve şartların zorlaşması üzerine 1928′de Suriye’ye geçer ve burada Celadet Ali ile Kamuran Bedirxan Beylerle birlikte çalışmaya başlar. Xoybûn örgütlenmesi içerisinde yer alır. 1930′da İhsan Nuri Paşa önderliğindeki Ağrı İsyanı’na katılmak için yola çıkar fakat Güney Kürdistan’da tutuklanarak cezaevine konur. Bir süre burada tutuklu kaldıktan sonra tekrar Suriye’ye döner ve aktif olarak Hawar’dar çalışmaya başlar. Celadet Ali’den Kürtçe dersleri alan şair, 1932-1945 yılları arasında birçok şiir, öykü ve makale kaleme alır. Hawar, Ronahî, Stêr ve Roja Nû dergilerinde sürekli olarak yazan Osman Sebrî açtığı Kürtçe kurslarla, Güneybatı Kürdistan’ın birçok köyünde Kürtçe okuma yazma öğretir.

1957′de Suriye’nin ilk Kürt partisi olan Demokrat Kürdistan Partisi’ni, Dr. Nureddin Zaza, Reşîd Hemo, Hemîdê Dewrêş gibi aydınlarla birlikte kurar ve genel başkanlığına seçilir. Çalışmalarından dolayı Türkiye, Suriye ve Lübnan’da tutuklanır, Lübnan’a sürgüne gönderilir. 1971 yılında partisinden istifa eder ve kendisini tamamen Kürt dili ve edebiyatı ile ilgili çalışmalara verir. Osman Sebrî’nin 1956 yılında Bahoz ile Derdên Me, 1978′de Apo (Hemreş Reşo tarafından), 1984′de Çar Liheng adlı şiir kitapları, 1981′de ise Almanya’da Elfebeya Kurdî adlı çalışması yayımlanır.

12 Kasım 1993′te Şam’da vefat eder ve Derbasîyê yakınlarındaki Berkevirê adlı köyün Kürt şehitliğine defnedilir. İki kez evlenen Osman Sebrî’nin ilk eşinden 1970′te öldürülen oğlu Welato, ikinci evliliğinden Xoşeng, Xoşîn ve Heval adlı oğullarıyla Hingur ve Hêvî adlı kızları dünyaya gelmiştir.

Kahta da yeni yapılan bir parka Osman Sabri Parkı adı verilmiştir.

Osman Sebri'nin Bazı Eserleri

BAHOZ

Wa ha!

Va ye hat ba!

Hu...v...

Hu...v...

Geh bayê reş,

Geh bayê kur,

Çiya.

Newal,

Zimag

Bi hev re yek deng

Dikin gure gur

Du bayên sar

Radihêjînin

Giya û dar.

Hu...v...

Hu...v...

Yek ewran dicivîn

Ê din ji hev direvin,

Dikin þer

Bi awir.

Yek bûye Hurmiz

Rûgeş û li ken.

Ê din bêmirês

Wekî Ehreman.

Li rûyê erdê,

Di nava ezmên

Ewrên reş

Ewrên gewr,

Rast û çep

Diçin tên

Herdu bayên ha,

Bi xurtî û şîn

Hevdî kol dikin

Wek du dêvên dîn

Herdu ba,

Bi vî halê ha,

Dikin şer,

Dikin ceng.

Dinya ser û bin,

Hawîr bûye deng,

Guvvîn!..

Gujjîn!..

Gurmîn!..

Diheje cîhan,

Diheje zemîn.

Bayê kur,

Ji bakur,

Bi leşkerekî xurt,

Bi leşkerekî gurr,

Bi pêlan,

Bi kilan,

Dajo ser neyar,

Wekî gurê har

Da ku bi derxe

Di nav cih û war.

Dikin şer,

Dikin ceng.

Gujjîn!..

Guvvîn!..

Gurmîn!..

Ji her alî deng.

Ji her alî şîn

Holê bi xurtî

Bi zirt û halan

Ew rûyê erdê

Her dikin talan.

şopa wan xopan,

şopa wan bi xwîn.

şûna tajangan

Tev dibe birîn.

Tertilî Hurmiz

Ji ber Ehreman;

Derket ji qadê

Hê jî rû li ken.

Sist bû bayê reş

Derket ji meydan.

Bayê kur bi zor

Himbêz kir cîhan,

Bakur

Wergirî

Holê bû Bahoz.

Cîhan

Seranser

Bû dûman û toz.

Dinya ma li ber

Dêwê har û reş

Kambaxker e ew

Mêrkuj û keleş

Ji bo demekê

Cîhan ma bi wî.

Dibûne Xwedê.

Di nav wî cî.

Xudakî bêvac,

Xudakî cebbar,

Karê wî kambax,

Gelek zînatkar.

Heyhat!

Heyhat!

Vî bayê bêbav,

Cerg û hinav pat,

Bahoz,

Bê doz.

Wekî Ruhistîn

Bi ser me de hat.

Bahoz!

Bahoz!

Rûyê erdê tev,

Bû dûman û toz.

Stûn bi stûn

Gihan ber ezman

Ricifîn û lerizîn.

Gihaşte cîhan

Boblat,

Boblat...

Ev çi bela bû

Bi ser me de hat?

Çiya û zimag,

Rêl û gov û şag,

Avahî, xirbe,

Bajar, qesebe,

Dar û ber, giya,

Zinar û qefa,

Tev bi hikmê ba

Dilerizin,

Dihezin,

Diricifin,

Ji tirsa;

Ji ber ba.

Çi erd û çiya,

Çi av û derya,

Ji ber hingên bê

Dikevin tayê.

Daran hil dike,

Qefan gêr dike,

Xanî têne xwar,

Dibin tar û mar.

Li rûyê erdê

Meriv tinawir

Geştî di derya,

Li jor balafir.

Rê li ber tevan

Winda bûye her

Hin dibin tine,

Hinek jê sêser.

Hewar!

Eman!

Ji her alî tê.

Deng ji xweyî can

Bi şîn û girîn

Feryad û fîxan

Nizanin biçin kû

Dehbe û insan!

Bahoz!

Bahoz!

Cîhan reş, tarî

Tev dûman û toz

Rêzana dinê

Li hev xist yek car

Derya li hev ket.

Çiya hatin xwar.

Ev dema hindik

Gelekî dirêj

Hemî şewişîn

Bûne mest û gêj.

Deverû ketin,

Nema kes rabû,

Ezman wergerî

Bi ser me va bû,

Cîhan ser û bin

Li jêr û jor,

Tev de bûn xopan

Welat û sînor.

Hemî sernexun.

Çi xurt û Çi jar,

Li rastekê man

Dewlemend, zîvar.

Ji min ku nema

Kesek di cîhan

Ser rûyê zemîn

Tev bû goristan.

Hînga,

Hê tê ba;

Bakî bê eman

Her dike wêran.

Ji niş bi derket

Peyakî reşkal,

Li serî koloz,

Bi şapik û şal.

Hilmiştî, sivik

Û çalak û şeng,

Him bi zend û bend

Xweşmêr û çeleng

Rûgeş û xwîngerm

Gelek sergiran,

Sergevaz û xurt,

Fêris û hozan,

Bi semt û suhun,

Xurtî û tewat,

Berê xwe dida

Navçeya welat.

Wek Rustem,

Wek Guhderz,

Bê telaş û bez,

Bi vîn,

Bi şîn.

Di nav kûntarên

Zagros dimeşin.

Berê wî li jor.

Bawermend û xurt

Alek kesk û sor

Bi destê xwe girt.

Ne toz û dûman,

Ne ba û bandef

Nikarin badin

Berî ji hedef.

Bê tirs û perwa,

Bi dilekî geş

Berê xwe dabû

Bahozê keleş.

Welê cû gazê,

Bi ketin û west

Ala kesk û sor

Li darekî best

Berê

Bi awir

Berî da cîhan.

Dema

Ku wî dît

Hemî perîşan...

Dilê xwe êşand

Wî li ser beşer

Digot: Ji bo çi

Bûn hevalê şer?

Dema ku şer tê

Tev de direvin

Hole deverû

Nexûn dikevin.

Mixabin!

Çi kirêt!

Serî datînin

Bê şerm û fihêt...

Ew bayê mêrkuj,

Bahozê xwînxwar

Ku cîhan hemî

Dikir tar û mar,

Li pêş suhna wî,

Reşkalê rûgeş,

Paşpê direvin

Ew dêwê keleş.

Mandî xuya bû

Gelek, Ehreman.

Hurmiz ajot ser

Hê jî rû li ken

Piştî ku revand

Wî sînga bahoz

Cîhan vala bû

Ji dûman û toz

Darê xwe hilda

Bi ala rengîn

Sînorê welêt

Ji nû ve danîn.

Pistî ku revî

Ew dêwê keleş

Zîvirî meydan

Dîse bayê reş.

Lê vê car bi ten

Xebata xwe kir.

Hilma du derya

Û erdê rakir

Li rûyê ezmên

Wî ewr civand

Çi reş û çi gewr

Li hev gerandin,

Berê

Pir sivik

Dibarî xunav

Paşê

Girankir

Daxist tav bi tav

Çendakî welê

Rûyê erdê şûşt

Qirêj û gemar

Nehişt tev de mişt.

Ewrên di ezmên

Ava xwe rijand

Rûyê cîhanê

Yekerû divejand.

Kulîlk û giya,

Rêl û dar û ber

Tev serî hildan

şîn bûn seranser.

Hînga

Di cîhan

Neman pîs.

Tev delal û rind.

Wêran,

Xopan

Ava bûn

Çi bajar û gund,

Qeliya tovê

şerxwazên teres.

Neman ew dûpişk,

Mirin ew nakes.

Piştî mirar bû

Ehremanê mar.

şewitî di nav

Potên kolîdar.

Rabûn,

Dilgeş,

Yekdest

Karker û cotkar,

Kolan

Gorek

Pir kûr

Ji bo kolîdar.

Jê re

Danîn

Kêlek

Mezin û giran

Li ser

Nivîsîn:

"Li vir

Radizê şeytan."

Dinya bi xweşî

Ji nû ava bû.

Zîvar, cewêlek

Dilgeş û şa bû.

Rêzan, şêwrewî

Tev aşîtîxwaz

Di nav wan neman

Birçî belengaz.

Cîhan,

Ji nû ve

Holê bû buhuşt.

Delal û şêrîn

Vê car

Dikarin

Reş û gewr,

Sor û zer

Bi hev re bijîn.

Bijîn

Bi xweşî,

Bi rûmet

Bi şadî û ken!

Hurmiz

Bû serdest

Her û her

Li ser Ehremen.

Osman Sebrî

-----------------------------------